Entropia

...czyli fizyczne podstawy niefizycznych postaw

gdy odkryłam że pomiędzy

biciem zegara

biciem szklanek

biciem serca

nie ma żadnej różnicy

przestałam oglądać się za siebie

wszystkie kawałki

tkanki strzępy

a także nasza ostatnia wspólna fotografia

biją jedynie pokłony drugiej zasadzie termodynamiki

więc i ja muszę jej ulec

przestaję porządkować scalać

wiązać twój czarno-biały uśmiech

z bladymi kolorami dzisiejszej radości

i nawet pokonuję pokusę by odwrócić ku tobie oczy

porównywałeś je do tafli morza

lecz i one są tylko ziarenkiem bałaganu

krople słone krople

okruchy oceanu

rozbicie emocjonalne - ostatnia nadzieja na sprzeciw

dołącza do grona stłuczonych szklanek

~part of me~

Dziękuję, że Jesteś

Otchłań Olimp

na szczycie

góry złota srebra

prochów i wywiadów

                     mieszkają pośród tytoniowych    obłoków

bogowie którzy opanowali do perfekcji

zasadę kontrastu między twarzą a sercem

jednakże oni również patrzą czasem w taflę jeziora

łez zmywających kamuflaż pod którym ukrywa

się mały człowiek o czarnych oczach

             i białej wyrwie pośrodku piersiowej    klatki

opadają jak spróchniała łajba

(daleka od tytanika)

na dno

Nieduże przekleństwo

...czyli prześladowania pewnego organu 

zazdroszczę ludziom niepodzielnym
o masztach z jednaj belki
pniach bez konarów
na których gniazda wiją ptaki
i przyzwyczajenia

 zazdroszczę ludziom monolitycznym
o sercach z surowej skały
bez kryształowych pasm w barwach
nie swoich dębów
nie swoich tramwajów

ja nigdy nie wiem
którą gałąź utnie
kiedy zbyt kruchy kamień rozłupie
złożoność rozłoży na czynniki ważniejsze (od mojej cichej woli)

by mnie skazać na wygnanie

moje własne serce
pompujące krew utlenioną wątpliwościami

~part of me~

Dziś przede wszystkim dla Malarii. Pewnie nie bywasz to zbyt często (no widzisz, ja niestety też), pewnie nie możesz mi wybaczyć tej decyzji (to przez to głupie serducho), pewnie tęsknisz (ja też)... czasem? Troszkę? Tak odrobinę? Eh... Ale ten wierszyk jest nie tylko dla niej, lecz wszystkich, którzy czują często wewnętrzne rozdarcie.

Tym razem nie mam zamiaru znikać. 

Miłego dnia i niech Wasze serca zawsze będę z Wami zgodne lub niech chociaż podejmą próbę negocjacji.

Opus 46 i kolejne

...czyli kartka z utworem nieco mniej znanym

oglądali zmartwychwstawanie świata
choć jego śmierć pozostawała zagadką
jak kałuże rankiem po przespaniu burzy pod ciepłą pierzyną

przeczekali swoją nawałnicę
w przedsionku istnienia
wypuszczono ich w wielkanocny świt
lecz nie było jajka na talerzu
talerza na stole
stołu na podłodze

patrzyli jak ludzi lepią chaty z popiołu
pozostawionym po ogniu który zgasnął
choć odbite w oczach budujących płomyki
wciąż się tliły

nasłuchiwali uporczywie echa pradawnych wybuchów
sprzed trzech dni a może trzech wieków
aż matki przestały im śpiewać kołysanki
 i zaczęły nucić nad łóżkiem melodie bomb
tony pocisków

w końcu spisano nuty dla śpiących w rękach Boga
obudzili się głusi lub z innymi gustami muzycznymi

***[studiuję teorię wielkiego wybuchu]

studiuję teorię wielkiego wybuchu w obrazkach
principia physica dla ubogich
energia skondensowana w ziarnie
czeka by rozsadzić asfalt
i stworzyć nowy wszechświat

lecz to tylko teoria

tuż obok mojego ucha
pierwsza eksplozja
śpiewaków zawstydzających bocelliego
nie ogłusza mnie
wbrew temu co wpojono mi
na przysposobieniu do obronnego życia

zdetonowane na raz pąki
ukryte w tajemnicy
w martwych dłoniach
niczym ostatnie życzenie konającego

lecz to tylko obserwacja

wkraczam na pole minowe
pod nogami ścieli się armatni pyłek
wreszcie
bez białej flagi
rezygnuję z przeżycia
na rzecz przeżywania

wybucha wiosna
ja również
oczy krwawią

wzruszeniem

Cała prawda o

...czyli wyjawiam Wam tajemnicę zgadniejczego

Cała prawda o

na początku biały obrus

wasze usta  - głodne

moje – pełne

wstrzymanego powietrza

przelewacie mnie po kropelce

w swoje puste wargi

smakujecie

by splunąć

rzadziej kosztować

***

na początku biała scena

wasze oczy - puste

moje - kompletne

onieśmielenie

prujecie wzrokiem

mój liryczny kamuflaż

nakrycia tylko odkrywają

zakładając kolejne warstwy

obnażam się coraz bardziej

***

na  końcu biała istota

spleciona drżącymi dłońmi

podana na tacy

surowa

nagość

wasze usta

wasze oczy

- pełne

mnie

brak

kurtyna

Jestem tylko piekielnie dobrym lokajem

...czyli tak jak obiecałam wiersz o Kuroshitsuji dla Weroniszy

Jestem tylko piekielnie dobrym lokajem

Jestem tylko

tym, kto podaje herbatę;

niewidzialną ręką, 

która kostki cukru wrzuca w głębię twego smutku.

Jestem tylko

tym, kto przed tobą drzwi otwiera;

delikatnym powiewem,

który twoje rozjątrzone rany chłodnym tchnieniem owiewa.

Jestem tylko

tym, kto trzyma parasol, gdy mży;

moje dyskretne ręce 

ocierają udające krople deszczu łzy 

Lecz zapamiętaj to zdanie:

Jestem tylko - nigdy aż - twoim lokajem.

~part of me~

Tak wiem, Weronisza, poziom artystyczny - dno i pięć metrów mułu (pozdrawiam przy okazji Malarię, która ma zamiłowanie do błotnych kąpieli). Wiem, co o tym powiesz. Kilka dobrych momentów i tyle, a puenta prawie jak zapychacz. No cóż, nie tak łatwo pisać wiersz o z góry narzuconej tematyce i na dodatek tak trywialnej jak japoński serial (choćby był i ambitny). Dobra, już się nie rozgaduję. Zapraszam do Weroniszy na Aleja Zapomnienia. 

Struna

Struna


rozpięta niczym struna
między dwoma biegunami
południe - zachwyt
północ - odraza
drżę

słowami szarpiesz mnie
wprawiając w niespokojne drgania
napinasz
póki nie usłyszysz cieniutkiego głosu
który błaga o chwilę stabilności

wiecznie w drgawkach
pomiędzy bielą a czernią
moll a dur
nigdy fortissimo tak jak brzmieć powinno
nigdy pianissimo zupełne

lecz bez tych wstrząsający konwulsji
wibracji przerzucających mnie od basowego do wiolinowego klucza
twoich krytycznych palców
i mojej niechcianej elastyczności
nie byłoby
muzyki

~ part of me ~

Napisane dzisiaj pod wpływem chwili. Osoby, z którymi ostatnio rozmawiam, być może domyślą się, czym jest struna, kto nią szarpie i czym jest muzyka. Ja nie zamierzam tego wyjaśniać, bo nie przywykłam do tłumaczenia własnych wierszotworów. Wspomnę tylko o określeniach muzycznych: moll - tonacja o smutnym brzmieniu; dur - tonacja o pogodnym brzmieniu; fortissimo - bardzo głośno; pianissimo - bardzo cicho, klucz basowy obejmuje niskie dźwięki (poniżej C); wiolinowy wyższe (od C) To tyle. Życzę miłego dnia.

Pięć pytań

...czyli dokładnie to co w tytule oraz o tytułach w ogóle

Pięć pytań

dlaczego zaczęłam pisać pamiętnik?
złe pytanie spytaj raczej
dlaczego pisząc go dbałam o styl i ortografię?
czemu podpisałam notes zatytułowany osobiste notatki?
(kto normalny tytułuje notesy?)
czy ten tytuł był zasłoną dla pawia siedzącego we mnie?
szkoda tylko że przezroczystą

~*~

Nie wiem, co to jest, ale wrzucam do wierszy. Tak, wiem - zdziwiona dziwność przeciwnie dziwi się dziwom  dziwacznym zawartym w tym... czymś. Ma ktoś pomysł, co to za  (po)twór?

Taniec Śmierci

...czyli nieznana interpretacja znanego motywu

Taniec Śmierci

W najczarniejszej godzinie

I w blasku radości

W ścigającym się tłumie

I wśród zgliszczy i kości

W cichym uśmiechu

I w zdumionym spojrzeniu

Pośród hałasu fleszy

I w znienawidzonym cieniu

W osamotnionej ciszy

I w tłoku dźwięku

W momencie szczęścia

I w chwili lęku…

…przychodzi.

Ustawia w szeregu:

Żołnierza z kulą w dumnie wypiętej piersi

I zbrodniarza z kulą u nogi

Profesora w zaplamionym, wygniecionym garniturze.

Twarz oblana czerwienią - krwi czy wstydu?

Profesorowi nie wypada rumienić się ani ginąć w wypadku.

Dalej stoi policjant po ostatnim strzale

Obok wciąż jeszcze kiwająca się ćpunka - też po strzale, lecz złotym

Na końcu z błękitną pustką zamiast oczu - samobójca

Teraz czas na muzykę…

Wzbijający się na skrzydłach lęku 

szklany głos wypełniony po brzegi rozpaczą

rozdziera na kawałki serca żałobników

którzy przy grobie profesora płaczą

Przyodziejcie szkarłatne tragedii szaty

zwiewne suknie czarnej swej żałoby

koszule utkane z łez i pajęczyny 

całunem okrywającej trumny i groby

I tańczcie w rytm kapania krwi 

policjant poda rękę mordercy

Zrównani w tę straszliwą noc

stają w parach: mali i wielcy

,,Dość tego!" - krzyczy. ,,Koniec balu"

Lecz jeszcze się nie ciesz.

Pewnej nocy przyjdzie również do ciebie 

z pytaniem:

Czy można prosić do tańca?

~part of me~

Wiersz odnaleziony ostatnio w stercie wszystkiego i niczego (z przewagą tego drugiego).  Mam do niego pewien sentyment. Niewiele wnosi, jeśli chodzi o sam motyw tańca śmierci. Za to wiele wniósł do mojego słownego laboratorium. 

Bajka

...czyli mądrość drzew iglastych

Bajka

Sosna 

smukła i wyniosła

góruje nad brzozami

Głowę zadziera w chmury

na brzózki patrząc z góry

sosnowymi oczami

Pień - kolumna kamienna

siły swej tak pewna

że słońcu w oczy zajrzała

Wtem wiatr się zrywa

 Brzózki wątłe zgina

Sosna w pół złamana

***[Marzyłam]

...czyli wczesne obawy o późny wiek

Marzyłam.

A potem kazałaś mi dorosnąć.

Codziennie podpalałaś mój domek na drzewie,

aż spłonął całkowicie.

Wyrywałaś lalkom głowy, by nie mogły się do mnie uśmiechać.

Zabroniłaś rozmów z kwiatami.

Marzyłam.

A ty dałaś mi lekcję o spuszczaniu głowy, gdy zawiedzie się oczekiwania lat piętnastu.

Lekcję o tym, co zwałaś dorosłością.

Wyrzuciłaś moje stare, podarte od wspinaczki na drzewa dżinsy

na rzecz czarnej eleganckiej marynarki.

Marzyłam.

A dziś? Nie potrafię.

Nic nie pisali o marzeniach w podręczniku do dojrzałości.

Gratuluję. Zrobiłaś ze mnie dorosłego człowieka.

Który zapomniał, jak się śmiać.

Nie próbuj

...czyli złote rady szarego człowieka

Nie próbuj

Nie próbuj

zbierać słów do notesu

Jak i wiatru do słoika

Tak ich natura – ulatują wraz z chwilą

Jak burza, jak wiatr, jak ludzie

- przeminą

Zawieszone dziś między wczoraj a jutro

Tego też zasuszać nie próbuj

Jak jesienny liść nie jest jesienią

Tak wspomnienia, choć piękne, kiedyś się rozwieją

Nie próbuj

Chwytać promieni słońca w swe malutkie dłonie

Każda chwila, każde słowo w wieczności utonie

Czego spróbuj?

Szukaj tego, co trwa w momencie obecnym

przyszłym - przeszłym – każdym

wiecznym

***[Zrodzeni z myśli słońca o świcie]

Zrodzeni z myśli słońca o świcie

spotykamy się pierwszy raz, z pewnością

przemożną, choć nieuzasadnioną całkowicie,

że złączono nas wspólną przyszłością

Chciałem poznawać z tobą skryty las,

gdzie w górę strzelały drzewa i bujne paprocie

- to były moje pomysły, a upór i czas

pozwalały ambicji wydawać owoce

Chciałem? Chciałem! Lecz cóż z tego!

Gdy ty przyśpieszasz i mnie wyprzedzasz

Dokąd tak biegniesz? Po co? Dlaczego?

Ja pójdę z tobą, tylko zaczekaj!

Stój! – wołam.  Stój! – krzyczę

Stój! – błagam.  Stój! – drę się

A to rozdarcie po wzgardzonych

Przez ciebie lasach się niesie

Nie chciałem tego, lecz ty, przyjacielu,

Splątałeś nas liną jakby z tkanki, żyły

Podstępem (wybaczam) zmusiłeś do biegu

Me nogi, marzenia, niemoc i siły

Więc gonię i dyszę, więc biegnę jak ty

Zatrzymaj się! Odetchnij! – wzywają mnie

Wewnętrzne źródła, rzeki i sny

Jak mija czas, tak ja mijam je

A ty, towarzyszu, wciąż się wyrywasz

w przód i w przód i gubisz po drodze

pudełka-puzderka, przedmioty-klamoty:

miłość i ciszę, szczęście i zdrowie

Potykam się o nie; szarpie mną nić

Skrępowane nią serce grozi, że stanie

„Nie zerwiesz jej” Kłamiesz! „Nie przetnie jej nic”

Nie wierzę! Lecz nie wierzę też w własną niewiarę…

Gdy wreszcie doganiam cię, wyczerpani oboje

chłoniemy łapczywie (czy ty się uśmiechasz?) ochłodę cienia

Chcę spytać o sens biegu, lecz kładę się w dole

Otula mnie noc… a może to ziemia?

Antropologia

...czyli człowiek o człowieku

Antropologia

Jestem człowiekiem

i nic co ludzkie już mnie nie przeraża.

Jestem człowiekiem

- wielkością świata

skurczoną do małego zlepka atomów.

Jestem człowiekiem

który wspiął się na ostatni szczebel drabiny ewolucji.

I pewnie byłabym z tego człowieka dumna.

Gdyby nie to, że się poślizgnął.




...